අද මම අපුරු සමාජ මාධ්‍ය සටහනක් දුටිමි. ඒ යුරෝ බිලියන 6.4ක් හෙවත් රුපියල් බිලියන 2304ක දැවැන්ත කොරියානු ආයෝජනයක් හරහා කොළඹ සිට අභිලිපිටිය දක්වා විදුලි දුම්රිය මගක් ඉදිකිරීමට යෝජනාවක් බිමල් රත්නායකගේ අමාත්යංශය හරහා අනුර කුමාර මහතාට යොමු කර ඇති බව. ප්‍රවාහනය විදුලියට හැරවීම සදහා වසර ගණනක සිය හඩ නගන මට මේ පුවත ඉතාම සතුටට කාරණයක් බව නොකිව මනාය. නමුදු කරුණු සොයා බැලීමේදී පෙනෙන්නට තිබෙන්නේ මෙය තවත් වංචාකාරී කළු සල්ලි සුදු කිරීමේ උත්සහයක් විය හැකි බවයි. පහත දැක්වෙන්නේ එම සමාජ මාධ්‍ය සටහනේ පළමු වැකි කිහිපය.

Lanka News Web අඩවියේ " විපක්ෂ නායක සජිත්ගේ සම කළ නොහැකි මනුස්සකම " නමින් පළවුන ලිපියේ නන්දන ගුණතිලක සහෝදරයාගේ අසනීප තත්වය සහ ප්‍රතිකාර කිරීමට සජිත්ගේ මැදිහත්වීම ගැන කතා කරලා තිබ්බා. ඇත්තටම ඒ ප්‍රශ්නය ගැන කතා කිරීම රටේ රාළ ටිකක් කල්දාලා තිබුණේ.ඒත් දැන් ප්‍රශ්නය ගැන කතා කරන නිසා රටේ රාළටත් කට අරින්න සිද්ධවෙනවා.

රටේ රාළ කියන මේ කතාවත් එක්ක ඔයලා එකඟ වෙන්නත් පුළුවන් නොවෙන්නත් පුළුවන්.ඒත් මේ කතාව නොකියා බෑ.මේක ජවිපෙ ගැන කරන විග්‍රහයක් නෙවෙයි.මේක ජවිපෙ උදාහරණයට අරගෙන නන්දන ගුණතිලක ගැන කියන කතාවක්.88/89 සමූලඝාතනයෙන් පස්සේ 94 වෙනකොට ජවිපෙ නැවත නැගිටීම පිටි පස්සේ හිටිය යෝධ සෙවනැල්ල නන්දන ගුණතිලකයි.89දී විජේවීර ඝාතනය කළාට පස්සේ ජවිපෙ විසිරුණු කුඩා කණ්ඩායමක් බවට පත්වෙලා තිබුණා.

පෝයට සිල් ගැනීම සඳහා ශ්‍රී මහා බෝධිය පසු කර යාපනයට යන බවත් එසේ සිදුකරන්නේ සීලය වෙනුවෙන් නොව වෛරය වෙනුවෙන් බවත් ජනාධිතිපතිවරයා පවසයි.

මේ තියෙන්නේ සබරගමු පළාතේ ආණ්ඩුකාරවරියගේ fb පිටුවේ පළ කරලා තියෙන වීඩියෝවක්. එයට අනුව ආණ්ඩුකාරවරියගේ අනුග්‍රහයෙන් මේ දේශනය කරන්නේ සබරගමු විශ්වවිද්‍යාලයේ වෛද්‍ය පීඨයේ පළමු වසර සිසුන්ට.

කොටි සංවිධානය රටවල් 15 ක් එක්ව විනාශ කළ බව එල්ටීටීඊ ආධාරකරුවන් නිරන්තරයෙන් පවසන බවත්, නමුත් යථාර්ථය නම්, කොටි සාමාජිකයන් 40,000 ක් පමණ විසුරුවා හැරීමේ තීරණාත්මක කාර්යභාරය අභ්‍යන්තරිකව සිදුකලේ ප්‍රධාන වශයෙන් පුද්ගලයන් තිදෙනෙකු විසින් බවත් අරුන් සිද්ධාර්ථන් මහතා පවසයි.

1917 ඔක්තෝබර් මාසයේදී, ඉතාලියේ සිට නිව්යෝර්ක් දක්වා සංක්‍රමණිකයන් රැගෙන ගිය මගී නෞකාවක් දරුණු අත්ලාන්තික් කුණාටුවකට හසු විය. තට්ටුවට පහළින්, ජනාකීර්ණ තුන්වන පන්තියේ මැදිරියක, ඇන්ටෝනියෝ රුසෝ නම් 28 හැවිරිදි වඩු කාර්මිකයෙක් ඔහුගේ පස් හැවිරිදි දියණිය වන මාරියා අල්ලාගෙන සිටියේය.

මමත් ඒ පුංචි රටේ ඉගෙන ගෙන ලෝකේ දියුණු යැයි සම්මත රටක දැනට ජීවත් වෙන කෙනෙක් විදියට මට හිතෙන දකින දේ කියන්ඩ, ලියන්ඩ හිතුනු ලොකුම හේතුව, බොහොමයක් අම්මලා සහ දේශපාලන වේදිකා වල දකින සමාජ මාධ්‍ය ක්‍රියාකාරිනියන් ගේ කටින් පනින අතින් ලියවෙන ලොකුම අවලාදයක් නිසයි. " අපේ එවුන් තවමත් පරිප්පු ඇටේ අලව අලවා ඉන්නවා උන්ගේ එවුන් ලෝකේ හොඳ හොඳ තැන් වලට ගිහින් ලෝකේ දකිනවා. අපේ එවුන් ඇයි අළුත් දේවල් ඉගෙන ගන්න එපාද "