පර්සියාවේ රජසැප සහ ඇමරිකාවේ "කුඩම්මා" - නැවක තට්ටුවේ ලියවුණු තිත්ත ඇත්ත

Mar 17, 2026 at 08:23 AM

|

Lanka Leader

මචං, උඹලට මතකද 2002 අවුරුද්ද? ලෝකය අද තරම් fast නැති කාලයක්. ඒ කාලේ මම නැව් වල වැඩ කරද්දී Bandar Abbas, Iran වලට යනවා Strait of Hormuz හරහා. ඒ ගමන නිකම්ම Adventure එකක් නෙවෙයි මචං, ඒක මනුස්සකම ඉගෙන ගත්තු ලොකුම පාඩමක්.

නැව හෙමින් හෙමින් පර්සියානු බොක්කට ඇතුළු වෙද්දී දැනෙන ඒ හුළඟේ තියෙන්නේ පුදුම ගුප්ත ගතියක්. Bandar Abbas වලට කිට්ටු වෙද්දී මට මුලින්ම පෙනුණේ ඒ රටේ තියෙන පෞරාණික තේජස. වරායට බැස්සම දැනෙන සුවඳ—ඒක අමුතුම කුළුබඩු සුවඳක්. ඉරාන් මිනිස්සු ගැන කියන්නම ඕනේ, මචං ඒ මිනිස්සු හරිම Hospitable. අපි වගේ ආගන්තුකයෙක් දැක්කම උන් සලකන්නේ නිකම් රජෙක්ට වගේ. කිසිම බාධාවක් නැතුව බිමට බැහැලා, ඒ මිනිස්සුත් එක්ක කතා කරලා, කඩපොළේ ඇවිදින්න අපිට දුන්නා. ඉරානය කියන්නේ අපිට Media වලින් පෙන්නන නපුරු රට නෙවෙයි මචං, ඒකේ ඇතුළේ තියෙන පර්සියානු ආත්මය හරිම සුන්දරයි.

හැබැයි මචං, කතාවේ අනිත් පැත්ත තමයි "ඇමරිකන් හීනය".

අපි ඒ නැව් වලින්ම Los Angeles, San Francisco, Portland වගේම Florida වරායවල් වලටත් ගියා. අන්න එතනදී තමයි මචං වයිබ් එක මුළුමනින්ම වෙනස් වුණේ. ඇමරිකන් බෝඩර් එකට කිට්ටු වෙද්දීම අපිව සැලකුවේ හරියට "ටයිම් බොම්බයක්" වගේ. US Coast Guard එකයි, Immigration එකයි නැවට ගොඩ වෙන්නේ හරියට අපි ලෝක හොරු වගේ බලන්න.

අපේම රටේ, අපේම නැවේ හිටපු අනිත් ජාතිකයන්ටත් උන් සැලකුවේ හරිම අමනුස්ස විදියට මචං. උන්ගේ Passport එකේ වලංගු US Visa එක තිබුණත්, සමහර ජාතීන්ට වරායෙන් එළියට බහින්න පවා තහංචි වැටුණා. "You are not allowed to go ashore" කියලා මූණටම කියද්දී, මිනිහෙක් විදියට ලැබුණු ඒ අවමානය දරාගන්න බැහැ මචං. ඇමරිකන් කාරයා උගේ "ජාතිවාදී කණ්ණාඩියෙන්" අපිව මැනපු ඒ විදිය දැක්කම කළකිරෙනවා.

මාස ගාණක් මුහුදේ කරවෙලා ඇවිත්, අර අහස සිඹින ගොඩනැගිලි පේන මානයේ තියෙද්දී, ඒ නිදහස නැව ඇතුළෙම හිරකරන එක තරම් මානසික වධයක් තවත් නැහැ. පර්සියාවේදී අපිට "මහත්තයා" වගේ සැලකුවට, ඇමරිකාවේදී අපි නිකම්ම "සැකකටයුතු අංකයක්" විතරයි.

මචං, අද අපි UK වල ඇවිත් මොන තරම් සැප විඳල හිටියත්, අතීතයේ අපි මුහුදේ කරවෙච්ච ඒ දවස් තමයි අපේ ජීවිතවල ඇත්තම Foundation එක. අද අපි බොන සැප වයින් වීදුරුවට වඩා, එදා Bandar Abbas, Iran වල වරාය අයිනේ ඉඳන් ඉරාන Gaz හරි Bamieh හරි කකා බීපු ඒ තද කහට තේ කෝප්පේ රස වැඩියි මචං. ඒ රස තවත් වැඩි වෙන්නේ "මේ උඹලගේ තේ" කියලා ඉරාන් කාරයෝ අපේ ලංකාවේ තේ වලට දෙන ඒ ගෞරවය නිසා. මොකද ඒ තේ කෝප්පේ ඇතුළේ තිබුණේ අපේ තරුණ කාලේ දහඩිය සුවඳ සහ අනාගතය දිනන්න තිබුණ අහිංසක බලාපොරොත්තුව විතරමයි.

ඇඳුමෙන්, රටින් නැත්නම් ජාතියෙන් මනුස්සයෝ මනින ලෝකෙක, උඹේ අත්දැකීම් වලින් උඹ ලෝකය මනින්න ඉගෙන ගනින් මචං. අද අපි ඔළුව කෙළින් තියාගෙන ලෝකේ දිනලා ඉන්නේ අන්න ඒ හයිය නිසා මචං.

(මුහුණුපොතින් උපුටා ගන්නා ලදී)