“පීනන්න, මරියා! ආලෝකයට පීනන්න! නැව් එනවා - පීනන්න!”

Jan 16, 2026 at 11:42 AM

|

Lanka Leader

1917 ඔක්තෝබර් මාසයේදී, ඉතාලියේ සිට නිව්යෝර්ක් දක්වා සංක්‍රමණිකයන් රැගෙන ගිය මගී නෞකාවක් දරුණු අත්ලාන්තික් කුණාටුවකට හසු විය. තට්ටුවට පහළින්, ජනාකීර්ණ තුන්වන පන්තියේ මැදිරියක, ඇන්ටෝනියෝ රුසෝ නම් 28 හැවිරිදි වඩු කාර්මිකයෙක් ඔහුගේ පස් හැවිරිදි දියණිය වන මාරියා අල්ලාගෙන සිටියේය.

ඇන්ටෝනියෝගේ බිරිඳ වසර දෙකකට පෙර දරු ප්‍රසූතියේදී මිය ගොස් තිබුණි. ඔහු සතුව තිබූ සියල්ල - සහ ඔහුට තිබූ සෑම බලාපොරොත්තුවක්ම - ඒ කුඩා දැරිය මත රැදි තිබුණි.

 ඇමරිකාව ඔවුන්ගේ ආරම්භය විය යුතුව තිබුණි.

අලුයම 2 ට, මුහුද අනුකම්පා විරහිත විය. තට්ටුව මත රළ කඩා වැටුණි. පහළ මැදිරිවලට ජලය ගලා ගියේය. නැව ජලයේ ගිලි යමින් අතුරුදන් වීමට පටන් ගත්තේය. භීතිය රල පහරට වඩා වේගයෙන් පැතිර ගියේය. මිනිසුන් කෑගැසුවාය, තල්ලු කළාය, වැටුණාය. ඉහළ යන ජලය යටතේ පඩිපෙළවල් අතුරුදහන් විය.

ඇන්ටෝනියෝ මරියා ඔහුගේ උරහිස් මතට ඔසවා ගෙන ඉදිරියට යාමට සටන් කළා, නමුත් සමූහයා ඉතා ඝන වූ අතර ජලය ඉතා වේගවත් විය.

 කිසිම පියෙකු දැනගත යුතු නැති දේ ඔහු එවිට දැන සිටියේය: ඒ ඔවුන් කොයි මොහොතකවත් ජීවිතාරක්ෂක බෝට්ටු වෙත ළඟා නොවනු ඇති බවයි.

තට්ටුව අසල කැඩුණු කවුලුවක් විවෘත විය - එය, දරුවෙකුට යන්තම් පළල විවරයක් විය. ඊට ඔබ්බෙන් හිම සහිත අත්ලාන්තික් සාගරය විය. ඊටත් එහා, අඳුර පිරික්සමින් ගලවා ගැනීමේ නැව්වලින් එන දුර්වල ආලෝකයන් දිස් විය.

ඇන්ටෝනියෝ මාරියා දෙස බැලුවේය - ඉතා කුඩා දැරිය, ඉතා බියට පත්ව, ඇගේ මව වෙනුවෙන් හඬමින් සිටියාය.  නමුත් ඔහු තමාට ඉතිරිව තිබූ එකම තේරීම කළේය.

ඔහු තම දියණියව දොරගුල හරහා තල්ලු කළේය.

කළු වතුරට වැටෙද්දී මරියා කෑ ගැසුවාය. ඇන්ටෝනියෝ ඔහුගේ පෙනහළුවල ඉතිරිව තිබූ සියල්ල රැගෙන ඇය පසුපස කෑගැසුවේය:

“පීනන්න, මරියා! ආලෝකයට පීනන්න! නැව් එනවා - පීනන්න!”

ඔහුට  ඇය හා එක් විමට නොහැකි විය. ඔහුගේ සිරුර ඉතා විශාල විය. ඔහුගේ ඉරණම ලියවි තිබුණි.

මිනිත්තු හතකට පසු, නැව රළ යටින් අතුරුදහන් විය. ඇන්ටෝනියෝ රුසෝ දියේ ගිලී මිය ගිය අතර, තවත් 117 දෙනෙකු තට්ටුවට පහළින් සිරවී සිටියහ. ඔහුගේ සිරුර කිසි විටෙකත් සොයා ගැනීමට නොහැකි විය.

මුහුදට විසි කිරීමෙන් මිනිත්තු හතළිස් පහකට පසු, මරියා රුසෝව ජලයෙන්  ගොඩ ගන්නා ලදී - ඇය ජීවතුන් අතර. ශීතලෙන් වෙව්ලමින් . යන්තම් හුස්ම ගනිමින්. ගලවා ගැනීමේ සේවකයින් ඇයව බ්ලැන්කට් වලින් ඔතා රැගෙන ගියාය.

ඇයට වයස අවුරුදු පහකි. තනි. අනාථ. ඇය කතා නොකළ භාෂාවක් ඇති රටක.

වසර ගණනාවක් මරියා ඇගේ පියා එනතුරු බලා සිටියේය. ඇන්ටෝනියෝ රුසෝට සිදු වූ දේ කිසිවෙකුට ඇයට පැවසිය නොහැක. ඔහු දිවි ගලවා ගත් බව ඇය විශ්වාස කළාය - නමුත් ඔහු කිසි විටෙකත් ආපසු පැමිණියේ නැත.

 කුඩා කාලයේදී ඇය සිතුවේ ඔහු ඇයව අතහැර දමා ඇති බවයි. ඔහු ඇයව සාගරයට විසි කළ මොහොතේ සිට ඔහුට ඇයව තවදුරටත් අවශ්‍ය නැති වු බව ඇය අදහස් කළේය

සත්‍යය පැමිණියේ වසර විසිපහකට පසුවය.

අවසානයේ මගීන් පිළිබඳ වාර්තා අනාවරණය විය. ඇන්ටෝනියෝ රුසෝ ගිලී යාමෙන් මිය ගොස් තිබුණි. ඔහු තම දියණිය අතහැර දමා තිබුණේ නැත.

ඔහු තමාවම ඇය වෙනුවෙන් කැප කර තිබුණි.

මරියා 2004 දක්වා ජීවත් වූ අතර, වයස අවුරුදු අනූ දෙකේදී මිය ගියාය. 1995 දී, අසූ තුනේදී, ඇය කඳුළු සලමින් ඇගේ කතාව පැවසුවාය:

“මගේ තාත්තා මාව මරනවා කියලා මම හිතුවා. ඔහු මාව බේරා ගන්නවා කියලා මට තේරුණේ නැහැ. ඔහු මැරෙන බව දැනගෙන මාව ජීවිතය දෙසට විසි කළා. මම ඔහු නිසා තවත් අවුරුදු හැත්තෑ අටක් ජීවත් වුණා.”

ඇය විවාහ වුණා. ඇයට දරුවන් හතර දෙනෙක්, මුනුබුරු මිනිබිරියන් නව දෙනෙක් සහ මී මුණුබුරන් හය දෙනෙක් සිටියා - එක් පියෙක් තම දරුවා තමාට වඩා තෝරා ගත් නිසා  ජීවිත තිස් එකක් අනාගතය වෙනුවෙන් ඉතිරි විය.

“මට තවමත් ඒ දොරකඩින් ඔහුගේ මුහුණ පෙනෙනවා,” ඇය පැවසුවාය.

“‘ආලෝකයට පිහිනන්න’ කියලා ඔහු කෑ ගහනවා මට තාමත් ඇහෙනවා.

මම මගේ මුළු ජීවිත කාලය පුරාම ආලෝකයට පිහිනමින් සිටිමි.”

“මම මැරෙන විට,” මරියා මෘදු ලෙස පැවසුවාය, “මම ඔහුව නැවත දකිනු ඇතැයි මම බලාපොරොත්තු වෙමි. ඒ නිසා මට ඔහුට ස්තූතියි කියන්න පුළුවන්. සාගරයට ස්තූතියි.

 මගේ ජීවිතයට ස්තූතියි. 

ඔයා මගේ , තාත්තා.”

ස්තුතියි ඔබටත්..

(අන්තර්ජාලයෙන් උපුටා ගන්නා ලදී)