ඊයේ දිනයේ නියෝජ්‍ය නීතිපති දිලීප පීරිස් උසාවියට කරුණු දක්වමින් විශ්‍රාමලත් මේජර් ජෙනරල් සුරේෂ් සලේව පාච්චල් කළ අන්දම මිනිස් සංහතියට කරන ලද නින්දිත සමච්චලයක්.

ශ්‍රී ලංකාවේ අධිකරණයකින් ලබාදෙන තීන්දුවක් විවේචනය කිරීමට නීතිමය වශයෙන් ඉඩකඩ පවතී. නමුත් එම විවේචනය සිදුකරන ආකාරය සහ එහි සීමාවන් පිළිබඳව පැහැදිලි අවබෝධයක් තිබීම අත්‍යවශ්‍ය වේ.

ප්‍රභාකරන් තිලීපන් ව මරණය වෙත තල්ලු කළ බව සත්‍යයකි. ප්‍රභාකරන්ට උවමනා වූයේ තිලිපන් ගේ මරණය, යාපනයේ දෙමළ ජනයා ඉන්දියන් සාම සාධක හමුදාවට එරෙහිව කුළු ගැන්වීමට භාවිතා කිරීමයි.

මාලිමා වෛරී රා කළ හතම පානය කර උමතු වී දඟලන නූගත් සිංහල නාලාගිරියන්ට කිසිසේත් මේ පින්තූරවල යටිපෙළ කියවාගත හැකි වෙතැයි මම නොසිතමි. එහෙත් එය ලියා අහවර කර මම මාගේ හෘද සාක්ෂියෙන් නිදහස් විය යුතු හෙයින් මෙය ලියා තබමි.

ශ්‍රී ලංකාවේ සුනඛයින් වසරක් පාසා ලියාපදිංචි කිරීම සහ සුනඛයන් ලියාපදිංචියට ගාස්තුවක් අයකර ගැනීම සම්බන්ධයෙන් නව පනත් කෙටුම්පතක් හදුන්වාදීමට ආණ්ඩුව විසින් පියවර ගෙන ඇත.

යේමනය නැවතත් මැදපෙරදිග කලාපයේ වැදගත්ම භූ-දේශපාලනික සටන් භූමිවලින් එකක් බවට පත්ව තිබේ.

රටක පවතින අර්බුද හා ගැටලුවලට ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට පමණක් දෝෂාරෝපණය කිරීම සුදුසු නොවන බවත්, සැබෑ ගැටලුව පවතින්නේ පාලනය කිරීමේ ඇති අසමත්කම තුළ බවත් පෙන්වා දෙන තොරතුරු ඇතුළත් සටහනක් සමාජ මාධ්‍ය තුළ සංසරණය වේ.

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රාජ්‍යයක රාජ්‍ය නායකයකු විසින් ජනතාව ඇමතීම හුදෙක් දේශපාලන කථාවක් කිරීමක් ලෙස සැලකිය නොහැක. රාජ්‍ය නායකයාගේ නිල ප්‍රකාශයක් හෝ ජාතිය අමතා කරන කථාවක් රාජ්‍යයේ ප්‍රතිපත්ති පැහැදිලි කිරීම, ජනතාවට තොරතුරු සැපයීම, අර්බුදකාරී අවස්ථාවක ජනතාවට මඟපෙන්වීම සහ රාජ්‍යය කෙරෙහි මහජන විශ්වාසය පවත්වාගෙන යාම යන කාර්යයන් ඉටු කරයි.

2001 සැප්තැම්බර් 11 වන දින ඇමරිකාවේ සිදුවූ ත්‍රස්තප්‍රහාරයෙන් පුද්ගලයින් 3,000 කට ආසන්න සංඛ්‍යාවක් ඝාතනයට ලක් විණි. ඉන් දින තුනකට පසු, එවක ඇමරිකානු ජනාධිපති ජෝර්ජ් ඩබ්ලිව්. බුෂ්, වොෂින්ටන්හි පිහිටි දෙව්මැදුරේ සිට, ප්‍රහාරයෙන් කම්පනයට පත්ව සිටි ජාතිය අමතමින්, “ඉතිහාසය ඉදිරියේ අපගේ වගකීම පැහැදිලිය. එනම්, මෙම ප්‍රහාරවලට ප්‍රතිචාර දැක්වීම සහ ලෝකය නපුරෙන් මුදා ගැනීමයි.” යනුවෙන් පැවසීය. සැබැවින්ම, එම ප්‍රතිඥාව අතාර්කික එකක් විණි. එමතු නොව, ඉන්පසු ඇති වූ ‘ත්‍රස්තවාදයට එරෙහි යුද්ධය’ (War on Terror) ද කිසිසේත්ම යථාර්ථවාදී නොවීය.