"සාමණේර පැවිද්ද තහනම් කිරීමේ" පෙත්සම් උගුල හෙවත් ශාසනාලයේ වෙස් ගත් ලිබරල්-මාක්ස්වාදී ප්‍රහාරය..

Jun 2, 2026 at 03:18 PM

|

Lanka Leader

මේ දිනවල සමාජ මාධ්‍ය ඔස්සේ "Stop child ordination in 🇱🇰Sri Lanka - a petition" නමින් සංවිධානාත්මක පෙත්සම් ව්‍යාපාරයක් දියත් වෙමින් පවතී. පන්සල් කිහිපයක සිදුවන හුදකලා සිදුවීම් කිහිපයක් හෝ ඇතැම් දුස්සීල භික්ෂූන්ගේ ක්‍රියාකලාපයන් පලිහක් කරගනිමින්, සමස්ත මහණ ක්‍රමයම "ළමා අපරාධයක්" ලෙස හංවඩු ගැසීමටත්, "මානුෂීයත්වයේ" නාමයෙන් සාමණේර පැවිද්ද නීතියෙන් තහනම් කිරීමට රජයට බල කිරීමටත් මෙමඟින් සූක්ෂ්ම උත්සාහයක යෙදේ.

කැකිරාවේ සුදස්සන හිමි වැනි ආයතනික විවේචකයන් සමාජ මාධ්‍ය හරහා වපුරන මතවාදයන් මතුපිටින් බලන අයෙකුට "ප්‍රගතිශීලී විවේචන" සේ පෙනුනද, එහි යටිපෙළ පිරික්සීමේදී පෙනී යන්නේ ඒවා ලිබරල් මානව හිමිකම් වාදය සහ මාක්ස්වාදී ආයතනික විරෝධය (Marxist-Liberal Ideology) පෙරදැරි කරගත්, සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතික හා ආයතනික පදනම සහමුලින්ම බිඳදැමීමේ දේශපාලන ව්‍යාපෘතියක් බවයි.

📌 බුදුදහමේ මූලික පදනම, බුද්ධ නීතිය, රටේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සහ සමාජයීය සත්‍යතාවයන් ඇසුරින් මෙම ව්‍යාජ මතවාදය තර්කානුකූලව සහ සහේතුකව බිඳලන විග්‍රහය මෙන්න:

1️⃣ ධර්ම සහ විනය පදනම: සාමණේර පැවිද්ද "ළමා සිරකිරීමක්" ද?

ත්‍රිපිටක ධර්මය සහ භික්ෂු සම්ප්‍රදාය පිළිබඳ කිසිදු අවබෝධයක් නොමැති පිරිස් සාමණේර පැවිද්ද හඳුන්වන්නේ "චීවරයක සිරකළ ළමා කාලයක්" ලෙසයි. නමුත් බුදුදහමේ සැබෑ පදනම එය නොවේ.

📖 ත්‍රිපිටක සාක්ෂි: 

බුදුරජාණන් වහන්සේ විසින්ම තමන් වහන්සේගේ එකම පුත් රත්නය වූ, සත් හැවිරිදි රාහුල කුමාරයාණන් පැවිදි කරවන ලදී. මීට අමතරව සෝපාක, සුනීත, සුමන වැනි සත් හැවිරිදි වියේදී දහම අවබෝධ කරගෙන රහත් භාවයට පත් වූ උතුම් හිමිවරුන් පිළිබඳ ඉතිහාසය සාක්ෂි දරයි. සංසාරික දුකෙන් මිදීමට දරුවෙකුට ලැබෙන උතුම්ම දායාදය පැවිද්ද මිස සිරකිරීමක් නොවේ.

🪔 විනය නීති සහ මව්පිය අනුමැතිය:

බුදුරජාණන් වහන්සේ ශුද්ධෝදන රජුගේ ඉල්ලීම පරිදි "මව්පියන්ගේ අනුමැතියකින් තොරව දරුවන් පැවිදි නොකළ යුතුය" යන විනය නීතිය පැනවූහ. එබැවින් මෙය බලහත්කාරී පැහැරගැනීමක් නොව, පවුලේ එකඟතාවය සහ ස්වේච්ඡාව මත සිදුවන්නකි.

2️⃣ උපැවිදි වීමේ පූර්ණ නිදහස

ලිබරල්වාදීන් පෙන්වන "ළමා විවාහ" වැනි දේවලින් කෙනෙකුට ලෙහෙසියෙන් නිදහස් විය නොහැක. නමුත් බුදුදහම තුළ ඕනෑම මොහොතක, තමන්ට පැවිදි ජීවිතය අපහසු නම් ස්වේච්ඡාවෙන් උපැවිදි වීමේ (ගිහි වීමේ) පූර්ණ නිදහස ඇත. එබැවින් මෙය "සදාකාලික සිරකඳවුරක්" ලෙස හැඳින්වීම සහමුලින්ම පදනම් විරහිත මෙන්ම හාස්‍යජනකය.

3️⃣ සාමණේර පැවිද්ද යනු "එක රැයකින්" සිදුවන බලහත්කාරයක් ද? 

සාසනික වත්පිළිවෙත් සහ ක්‍රමවේදය

සමාජ මාධ්‍ය පුරා පෙත්සම් ගසන සහ හෑලි ලියන බොහෝ දෙනෙකු නොදන්නා, නමුත් බෞද්ධ සම්ප්‍රදාය තුළ අකුරටම ක්‍රියාත්මක වන සැබෑ සත්‍යය නම්, කිසිදු දරුවෙකු පන්සලට ආ සැනින් "එක වරම හෝ එක රැයකින්" මහණ කරන්නේ නැති බවයි. සාමණේර පැවිද්දක් සිදු කිරීම සඳහා දීර්ඝ වත්පිළිවෙත් සහ පරීක්ෂණ කාලසීමාවක් (Probationary Period) පවතී:

🔔 ඇබිත්ත පදවිය සහ පරිවාස කාලය (The Trial Period): 

මහණ වීමට කැමැත්තෙන් පන්සලකට පැමිණෙන දරුවෙකු මුලින්ම පන්සලේ නතර කර ගන්නේ "ඇබිත්ත ළමයෙකු" (හෝ වත්පළ දරුවෙකු) ලෙස සුදු වතින් සැරසී සිටීමටයි. මෙහිදී මාස කිහිපයක්, ඇතැම් විට වසරක් හෝ දෙකක් යනතුරු එම දරුවාට සිවුරු පොරවන්නේ නැත. මෙම කාලය තුළ ලොකු හාමුදුරුවන් ඇතුළු සංඝයා වහන්සේලා සොයා බලන්නේ:

❖ දරුවාට පන්සලේ පරිසරය, අලුයම අවදි වීම සහ දෛනික වත්පිළිවෙත්වලට හැඩගැසිය හැකිද?

❖ දරුවා තුළ සැබෑ ශ්‍රද්ධාවක් සහ මහණ වීමේ කැමැත්තක් තිබේද?

❖ දරුවාගේ සෞඛ්‍ය සහ මානසික තත්ත්වය පැවිදි ජීවිතයට ඔරොත්තු දෙන්නේද? යන්නයි. දරුවා අපහසුතාවයට පත් වුවහොත් වහාම ඔහුව නැවත දෙමාපියන්ට භාර දෙනු ලැබේ.

🙏 මව්පියන්ගෙන් කමා කරවා ගැනීම සහ විනයානුකූල අවසරය: 

මහණ කරන දිනයේ උදෑසන, දරුවා තමන්ව මෙලොවට බිහිකළ මව්පියන්ගේ දෙපා දෝවනය කර, බුලත් හුරුල්ලක් දී වැඳ නමස්කාර කර, තමන් අතින් සිදුවූ වැරදිවලට කමාව යදියි. එහිදී දෙමාපියන් සිය කැමැත්තෙන් දරුවා ශාසනයට පූජා කරන බවට සංඝයා වහන්සේලා ඉදිරියේ ප්‍රකාශ කළ යුතුය. බුද්ධ විනයට අනුව දෙමාපියන්ගේ මෙම "නිල අවසරය" නොමැතිව කිසිදු අයෙකු මහණ කළ නොහැක.

🧘‍♂️ තචපංචක කමටහන් සහ හිසකෙස් බෑම (The Act of Renunciation): 

දරුවාගේ හිසකෙස් බෑම සිදු කරන්නේ නිකම්ම කනත්තක කෙස් කපන්නාක් මෙන් නොවේ. හිසකෙස් කපන සෑම වාරයක් පාසාම දරුවා ලවා "කේසා, ලෝමා, නඛා, දන්තා, තචෝ" (කෙස්, ලොම්, නිය, දත්, සම්) යන ශරීරයේ අනිත්‍යතාවය සහ අසුභතාවය මතු කරන තචපංචක කර්මස්ථානය මෙනෙහි කරවනු ලැබේ. පැවිද්දේ මූලික පදනම වන "අනිත්‍යය සහ අතහැරීම" දරුවාගේ මනසට කා වද්දන්නේ එම පළමු කතුර තබන මොහොතේ සිටය.

☸️ චීවරය ආයචනා කිරීම සහ දස සීලයේ පිහිටුවීම: 

හිස මුඩු කර, නා පිරිසිදු වී පැමිණෙන දරුවා උපාධ්‍යායයන් වහන්සේ (Preceptor) ඉදිරියේ දනින් වැටී පාළි භාෂාවෙන් සජ්ඣායනා කරන්නේ "සබ්බ දුක්ඛ නිස්සරණ නිබ්බාන සච්ඡිකරණත්ථාය..." (සංසාරික සියලු දුකෙන් මිදී නිවන් අවබෝධ කරගනු පිණිස මට අනුකම්පා කර මේ සිවුරු ලබා දී පැවිදි කරවන සේක්වා) යනුවෙනි. ඉන්පසු උන්වහන්සේ අතින් සිවුරු ලබාගෙන, පෙරවාගෙන, තිසරණ සහිත දස සීලයෙහි පිහිටුවීමෙන් පසුව පමණක් ඔහු "සාමණේර භික්ෂුවක්" බවට පත් වේ.

✅ මේ අනුව පැහැදිලි වන්නේ සාමණේර පැවිද්ද යනු කිසිසේත්ම අඥාන, ක්ෂණික හෝ බලහත්කාරී "ළමා පැහැරගැනීමක්" නොවන බවයි. එය දරුවාගේ කැමැත්ත, මව්පියන්ගේ පූර්ණ අනුමැතිය සහ දීර්ඝ ශාසනික පරීක්ෂාවකින් පසු සිදුකෙරෙන අතිශය පූජනීය, විද්‍යාත්මක සහ මනෝවිද්‍යාත්මක ක්‍රියාවලියකි. මෙය "ළමා අපරාධයක්" ලෙස දකින්නේ බෞද්ධ විනය සහ වත්පිළිවෙත් පිළිබඳ අබමල් රේණුවක හෝ දැනුමක් නැති, බටහිර ඩොලර්වලින් යැපෙන කුමන්ත්‍රණකරුවන් පමණි!

4️⃣ "අවුරුදු 18 හෝ 21න් පසු මහණ කිරීමේ" ලිබරල් යෝජනාවෙන් ශාසනයේ පැවැත්ම සහමුලින්ම වැනසෙන හැටි (තර්කානුකූල විග්‍රහය)

විවේචකයන් සහ NGO කණ්ඩායම් ඉදිරිපත් කරන ප්‍රධානතම තර්කයක් වන්නේ, දරුවෙකුට තීරණ ගත හැකි වයස වන අවුරුදු 18 හෝ 21 පිරුණු පසු මහණ කිරීමට නීති සැකසිය යුතු බවයි. මතුපිටින් සාධාරණ යැයි පෙනෙන මෙම යෝජනාව, ප්‍රායෝගිකව ක්‍රියාත්මක කළහොත් ශ්‍රී ලංකාව තුළ භික්ෂු ශාසනයේ අවසානය සනිටුහන් කරනු ලබන සූක්ෂ්ම උගුලකි. ඒ ඇයිද යන්නට තර්ක 4ක් මෙන්න:

📚 භාෂාමය සහ ධර්ම ශාස්ත්‍රීය ඥානය ග්‍රහණය කරගැනීමේ අපහසුව (Cognitive Plasticity): 

ශාසනයක් ඉදිරියට යන්නේ ධර්මධර සහ විනයධර භික්ෂූන් වහන්සේලාගෙනි. පාලි, සංස්කෘත, ප්‍රාකෘත වැනි සංකීර්ණ භාෂාවන් සහ සමස්ත ත්‍රිපිටක ධර්මයම මනාව ප්‍රගුණ කිරීමට නම් කුඩා කාලයේ සිටම ඒ සඳහා අත්තිවාරම දැමිය යුතුය. මනෝවිද්‍යාත්මකව සහ සෛද්ධාන්තිකව දරුවෙකුගේ ග්‍රහණ ශක්තිය සහ මතක තබා ගැනීමේ හැකියාව (Brain Plasticity) උපරිම මට්ටමක පවතින්නේ කුඩා කාලයේදීය. වයස අවුරුදු 21ක් වූ පසු, ලෞකික අධ්‍යාපන රටාවකට හුරුවූ අයෙකුට මෙම දුෂ්කර ශාස්ත්‍රීය පදනම මුල සිට ආරම්භ කිරීම අතිශය අපහසුය. ඉතිහාසය පුරාම බිහිවූ ශ්‍රේෂ්ඨතම ධර්මධර යතිවරුන් ශාසනය බැබළෙව්වේ කුඩා කල සිටම ලැබූ එම ශාස්ත්‍රීය ශික්ෂණය නිසාය.

🧘‍♂️ ආධ්‍යාත්මික හික්මීම සහ ජීවන රටාවට හැඩගැසීමේ අභියෝගය (Habit Formation):

භික්ෂු ජීවිතය යනු සාමාන්‍ය ගිහි ජීවිතයට වඩා සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස්, දැඩි ස්වයං-පාලනයක් සහ කැපවීමක් ඉල්ලා සිටින ජීවන රටාවකි. බ්‍රහ්මචර්යාව රැකීම, විකාල භෝජනයෙන් වැළකීම (වරු භාගයෙන් පසු ආහාර නොගැනීම), ලෞකික සැපසම්පත් සහ විනෝදාස්වාදයන් අත්හැරීම මෙයට ඇතුළත් වේ. වයස අවුරුදු 18ක් හෝ 21ක් වනතුරු ලෞකික සමාජයේ පංච ඉන්ද්‍රිය පිනවීමේ නිදහස, අන්තර්ජාලය, ප්‍රේම සබඳතා සහ විවිධ ආශාවන්ට සම්පූර්ණයෙන්ම ඇබ්බැහි වූ තරුණයෙකුට, එක රැයකින් ඒ සියල්ල අත්හැර දමා පන්සලක දැඩි ශික්ෂණයකට සහ වත්පිළිවෙත්වලට හැඩගැසීම ජෛව විද්‍යාත්මකව සහ මනෝවිද්‍යාත්මකව අතිශය වේදනාකාරී අත්දැකීමක් වේ. එවිට මහණ වන පිරිසට වඩා උපැවිදි වන (සිවුරු හරින) පිරිස සීඝ්‍රයෙන් ඉහළ යනු ඇත.

🔗 ලෞකික බැඳීම් සහ සමාජයීය පීඩනය (Secular Anchors): 

තරුණයෙකු වයස අවුරුදු 18-21 සීමාවට පැමිණෙන විට, ඔහු රටේ සාමාන්‍ය අධ්‍යාපන ක්‍රමය තුළ අයි.ටී, උසස් පෙළ හෝ විශ්වවිද්‍යාල අධ්‍යාපනයට යොමු වී අවසන්ය. එසේම රැකියා සිහින, පවුල් පසුබිම, ආර්ථික වගකීම් සහ ප්‍රේම සබඳතා වැනි දැඩි ලෞකික බැඳීම් ජාලයක ඔහු සිරවී සිටී. පාරිභෝගිකවාදී සමාජ රටාව විසින් ඔහුව මෙහෙයවන්නේ මුදල් සෙවීම සහ පවුල් ජීවිතයක් ගත කිරීම දෙසටය. එවැනි වයසකදී, සියලු බැඳීම් කඩාගෙන මහණ වීමට තීරණය කරන්නේ ඉතාමත් සීමිත පිරිසකි.

⚠️ භික්ෂු හිඟය සහ පන්සල් වැසී යාමේ සැබෑ අවදානම (Depopulation of Monasteries): 

මෙම ලිබරල් නීතිය ක්‍රියාත්මක වුවහොත්, වසර කිහිපයක් ඇතුළත ලංකාවේ පන්සල්වලට අලුතින් භික්ෂූන් වහන්සේලා එකතු වීම 95%කින් පමණ නතර වනු ඇත. දැනට සිටින වයෝවෘද්ධ මහා සංඝරත්නය අපවත් වීමෙන් පසු, ලංකාවේ දහස් ගණනක් වූ ග්‍රාමීය පන්සල් නායකයෙකු නොමැතිව වැසී යනු ඇත. ගමක පන්සල වැසී යාම යනු ගමේ ආගමික වත්පිළිවෙත්, පිරිත් පිංකම්, මරණයකදී සිදුකරන පාංශුකූලය පවා කර ගැනීමට සංඝයා වහන්සේ නමක නොමැති වීමයි. අවසානයේදී සිදුවන්නේ සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතියේ කේන්ද්‍රස්ථානය වූ "පන්සල" ගමෙන් තුරන් වී යාමයි.

5️⃣ ලිබරල් සමාජයේ ද්විත්ව ප්‍රමිතීන් (Double Standards)

කුඩා දරුවන් මහණ කිරීම ගැන කිඹුල් කඳුළු හෙළන NGO නඩ සහ ලිබරල්වාදීන්, වත්මන් ගිහි සමාජයේ ළමා පරපුර මුහුණ දෙන සැබෑ සිරකිරීම් දෙස දෑස් පියාගෙන සිටිති.

✦ ටියුෂන් කර්මාන්තශාලා සහ මානසික ආතතිය: 

වත්මන් සමාජයේ ගිහි දරුවන් අලුයම සිට රාත්‍රීය වනතුරු පාසල් සහ ටියුෂන් පන්ති නමැති තරඟකාරී වෙළඳපොළ ක්‍රමය තුළ සිරවී, දෙමාපියන්ගේ සිහින සැබෑ කිරීමට ගොදුරු වෙද්දී, පිරිවෙනක වෙසෙන සාමණේර හිමිනමකට සන්සුන් පරිසරයක, ගුණධර්ම, පාලි, සංස්කෘත සහ ධර්ම ඥානය ලබමින් අධ්‍යාත්මික නිදහසක් අත්විඳීමට අවස්ථාව ලැබේ.

✦ අන්‍යාගමික සම්ප්‍රදායන්: 

කතෝලික/ක්‍රිස්තියානි සෙමනේරිවලට දරුවන් ඇතුළත් කරන්නේද වයස 14-15 වැනි කුඩා කාලයේදීමය. එසේම වෙනත් ආගමික නීති යටතේ සිදුවන ළමා විවාහ පිළිබඳව නිහඬව සිටින මේ පිරිස්, බුදුදහම ඉලක්ක කරගෙන පමණක් පෙත්සම් ගසන්නේ ඇයි? මෙයින් පැහැදිලි වන්නේ මෙය ළමා අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ ආදරයකින් කරනවක් නොව, බුදුසසුන දුර්වල කිරීමේ සූක්ෂ්ම දේශපාලන ව්‍යාපෘතියක් (NGO Campaign) බවයි.

6️⃣ ශ්‍රී ලංකා රාජ්‍යයට සාමණේර පැවිද්ද තහනම් කළ හැකිද? (නීතිමය සහ ව්‍යවස්ථාපිත පදනම)

ශ්‍රී ලංකා රාජ්‍යයට, පාර්ලිමේන්තුවට හෝ වෙනත් කිසිදු බාහිර පාර්ශවයකට ව්‍යවස්ථාපිතව හෝ නීත්‍යානුකූලව ශ්‍රී ලංකාව තුළ සාමණේර පැවිද්ද තහනම් කළ නොහැක.

📜 ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 9 වන වගන්තිය:

ව්‍යවස්ථාවට අනුව "ශ්‍රී ලංකා ජනරජයේ බුද්ධාගමට ප්‍රමුඛස්ථානය පිරිනැමිය යුත්තේය. බුද්ධ ශාසනය සුරක්ෂිත කොට පෝෂණය කිරීම රාජ්‍යයේ වගකීම විය යුත්තේය." ශාසනයේ පැවැත්ම (Lineage of the Sangha) රඳා පවතින්නේ සාමණේර පැවිද්ද මතය. සාමණේර පැවිද්ද තහනම් කිරීම යනු ශාසනයේ මූලික පදනම සහ පැවැත්ම අහෝසි කිරීමකි. එය ව්‍යවස්ථාව මඟින් රජයට පවරා ඇති මූලික වගකීමට සෘජුවම පටහැනි බැවින්, එවැනි කිසිදු නීතියක් සම්මත කිරීමට රජයට ව්‍යවස්ථාපිත බලයක් නැත.

📘 මූලික අයිතිවාසිකම් (Article 10 & 14):

ව්‍යවස්ථාව මඟින් සිතීමේ, විමසීමේ සහ ආගමික නිදහස තහවුරු කර ඇත. මව්පියන්ගේ අනුමැතිය ඇතිව, දරුවෙකු සවේච්ඡාවෙන් පැවිදි වීමට කැමැත්ත පළ කරන්නේ නම්, රාජ්‍යය විසින් බලහත්කාරයෙන් එය තහනම් කළහොත් එය මූලික අයිතිවාසිකම් උල්ලංඝනය කිරීමකි. ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය හමුවේ මෙවැනි තහනමක් ක්ෂණිකව නිප්‍රභා වනු ඇත.

⚖️ බුද්ධ නීතිය (විනය) සහ රාජ්‍ය බලයේ සීමාව

බුදුරජාණන් වහන්සේ විසින් දේශිත විනය පිටකය යනු භික්ෂු සමාජය පාලනය වන උත්තරීතර නීතියයි. ලාංකීය නීති පද්ධතිය තුළද භික්ෂූන් වහන්සේලාගේ ආගමික කටයුතු සම්බන්ධයෙන් විනය පිටකයට සහ මහානායක හිමිවරුන් ඇතුළු කාරක සංඝ සභාවලට ස්වාධීන බලයක් (Ecclesiastical Autonomy) ඇත.

📍 විනයානුකූල අවසරය: 

බුදුරජාණන් වහන්සේ විසින් සාමණේර පැවිද්ද සඳහා අවම වයස ලෙස දක්වා ඇත්තේ "කපුටන් එළවීමට හැකි වයස" (සාමාන්‍යයෙන් අවුරුදු 7-8) සහ මව්පියන්ගේ අනුමැතියයි.

📍 රාජ්‍යයට බලයක් නැත: 

ධර්ම-විනය සම්බන්ධ නීති පැනවීමට හෝ බුදුන් වහන්සේ පනවන ලද විනය නීති වෙනස් කිරීමට ලෞකික රාජ්‍යයකට (පාර්ලිමේන්තුවට හෝ ජනාධිපතිට) කිසිදු නීතිමය අයිතියක් නැත.

7️⃣ පුද්ගල වැරදි පලිහක් කර නොගනු!

යම් පන්සලක, ආයතනයක දරුවෙකුට හිරිහැරයක් වන්නේ නම්, වැරදිකරුවන් සොයා රටේ පොදු නීතිය යටතේ සහ බුද්ධ විනයට අනුව දැඩිව දඬුවම් පැමිණවිය යුතුය. එහෙත්, වැරදිකරුවන්ට දඬුවම් දෙනු වෙනුවට, සමස්ත සාමණේර පැවිදි ක්‍රමයම අහෝසි කිරීමට උත්සාහ කිරීම "මැක්කා නිසා කබාය පුලුස්සා දැමීම වැනි" අනුවණ ක්‍රියාවකි.

ඉතිහාසය පුරාම බුද්ධ ශාසනය අද දක්වා වසර 2500කට අධික කාලයක් ආරක්ෂා වූයේ කුඩා කල සිටම මහණ වී, ධර්ම විනය ප්‍රගුණ කළ මහා යතිවරුන් නිසාය. වයස අවුරුදු 18 හෝ 21 වනතුරු පැවිදි වීම තහනම් කළහොත්, දිගුකාලීනව ලංකාව තුළ භික්ෂු සංඛ්‍යාව ශුන්‍ය වී, සමස්ත බුද්ධ ශාසනයම ලංකාවෙන් අතුරුදහන් වනු ඇත.

🎯 අවසාන නිගමනය

බහුතරයක් දෙනා හැඟීම්බරව සහ ලිබරල් මානව හිමිකම් කෝණයෙන් මේ දෙස බලා මුලාවී ඇති බව පැහැදිලිය. පන්සල්වල හෝ ශාසනය තුළ සිදුවන ඇතැම් පුද්ගලික වැරදි (උදා: සාමණේර හිමිවරුන්ට සිදුවන හිරිහැර හෝ ඇතැම් භික්ෂූන්ගේ දුස්සීලකම්) නිවැරදි කළ යුත්තේ බුද්ධ විනයට අනුව සංඝ සංස්ථාව තුළින්මය.

එසේ නොමැතිව, එම හුදකලා සිදුවීම් පලිහක් කරගනිමින්, සමස්ත මහණ ක්‍රමයම "ළමා අපරාධයක්" ලෙසත්, සංස්කෘතික ගෞරවය "අපුලක්" ලෙසත් හංවඩු ගසමින්, සමස්ත සම්ප්‍රදායික බෞද්ධ ව්‍යුහයම රාජ්‍ය නිලධාරීවාදයට යටත් කිරීමට වෙර දැරීම "ශාසනාලය" නොව, බුදුසසුනේ මුල් සිඳලීමට දරන සූක්ෂ්ම දෘෂ්ටිවාදීමය ප්‍රහාරයකි.

සාමණේර පැවිද්ද යනු ළමා අයිතිවාසිකම් උල්ලංඝනය කිරීමක් නොව, බුදුදහමේ චිරස්ථිතිය උදෙසා විනයානුකූලව සහ මව්පිය කැමැත්ත මත සිදුවන උතුම් ශාසනික සම්ප්‍රදායකි. එබැවින්, කුමන පාර්ශවයක් පෙත්සම් ගැසුවද, ශ්‍රී ලංකා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 9 වන වගන්තිය සහ බුද්ධ විනය පවතින තාක් කල්, සාමණේර පැවිද්ද තහනම් කිරීමට ශ්‍රී ලංකා රජයට හෝ වෙනත් කිසිදු බාහිර බලවේගයකට නීත්‍යානුකූල හැකියාවක් නොමැත.

(Adeesha Nikeshala Isurunatha ගේ මුහුණු පොතින් උපුටා ගන්නා ලදී)