ශ්‍රී ලංකා - තමිල්නාඩු - ඉන්දියානු අඛණ්ඩතාව දිවයින ඉන්දියාවේ කොටසක් බවට පත් වී සිංහලයන් සුළුතරයක් බවට පත් කරයි - ආචාර්ය දයාන් ජයතිලක විසිනි

May 16, 2026 at 10:13 AM

|

Lanka Leader

ස්ථිර ගොඩබිම් සබඳතාවයක් විසින් අපගේ දිවයින ඉන්දියාවේ ව්‍යාප්තියක් සහ අනුබද්ධිත කොටසක් බවට පත් කරනු ඇත.

 මැයි 2 වන දින Z Media සහ WION විසින් කොළඹදී සංවිධානය කරන ලද ගෝලීය නවෝත්පාදන සහ නායකත්ව සමුළුවේ ප්‍රධාන දේශනය පවත්වමින්, ශ්‍රී ලංකාවේ ඉන්දියානු මහ කොමසාරිස් සන්තෝෂ් ජා මහතා, ශ්‍රී ලංකාවේ තලෙයිමන්නාරම සහ ඉන්දියාවේ රාමේෂ්වරම් යා කරන ස්ථිර ගොඩබිම් සබඳතාවක් ඉදිකිරීමට කටයුතු කරන ලෙස බල කරමින් ශ්‍රී ලංකාව උනන්දු කරවීමට උත්සාහ කරයි. (https://www.ft.lk/news/Indian-Envoy-urges-Sri-Lanka-to-fast-track-trade-connectivity-agenda/56-791441)

 ගොඩබිම් සබඳතාවක් සඳහා වන මෙම දැඩි බලපෑම දිල්ලියේ 'දෙවරක් එල්ල කරන පහරේ' (double-tap) කොටසකි. එය ඉන්දියානු උප සභාපතිවරයාගේ මෑත කාලීන සංචාරය අතරතුර කරන ලද ප්‍රකාශයකින් පසුව පැමිණි එකකි. එහිදී ඔහු ප්‍රකාශ කළේ ශ්‍රී ලංකාවේ කන්ද උඩරට දෙමළ ජනයාගෙන් 6 වන පරම්පරාව දක්වා ඉන්දියානු සම්භවයක් ඇති ලක්ෂ පහළොවකට ආසන්න පිරිසකට 'ඉන්දියාවේ විදේශීය පුරවැසිභාවය' (Overseas Citizen of India - OCI) ලබා දෙන බවයි. එයින් ලක්ෂ පහක් දැනටමත් ඒ සඳහා අයදුම් කර ඇත. (https://www.jaffnamonitor.com/india-expands-footprint-in-sri-lanka-as-radhakrishnan-announces-oci-plan-for-tamils/)

 මෑතකදී පැවැති තමිල්නාඩු මැතිවරණයේ ප්‍රතිඵල සහ ප්‍රතිවිපාක පිළිබඳව ශ්‍රී ලංකාව මෙතරම් බියක් දක්වන්නේ නම්, අපේ උතුරු පළාත හරහා මෙම දිවයින ස්ථිරවම තමිල්නාඩුවට සම්බන්ධ වුවහොත් අපේ තත්ත්වයේ අවදානම කෙබඳු වේදැයි සිතා බලන්න.

 තවද, එම්.ජී.ආර්. පාලන සමයේ සහ ඊළාම් යුද්ධය පැවති කාලයේ ශ්‍රී ලංකාව තමිල්නාඩුවට ස්ථිර ගොඩබිම් සබඳතාවයකින් බැඳී තිබුණේ නම් ඇති විය හැකිව තිබූ ප්‍රතිඵල ගැන සිතා බලන්න.

 කෞටිල්‍යව අවලංගු කිරීමක්ද?

 තම අගමැතිවරයාගේ අදහස් අවධාරණය කරන ඉන්දියානු මහ කොමසාරිස්වරයාගේ අවවාදාත්මක උපදෙස් අප පිළිපදින්නේ නම්, අපට සිදුවන්නේ ඔහුගේම රටේ ශ්‍රේෂ්ඨතම උපායමාර්ගික චින්තකයාගේ උපදෙස් සහමුලින්ම ප්‍රතික්ෂේප කිරීමටය.

 ආසියානු යථාර්ථවාදී චින්තනයේ පදනම් ගල් සපයන ලද්දේ චීනයේ සහ ඉන්දියාවේ ප්‍රාඥයින් දෙන්නෙකු රචිත ප්‍රධාන ග්‍රන්ථ දෙකක් හරහා ය. ඒ සුන් සූගේ 'The Art of War' සහ චාණක්‍ය හෙවත් කෞටිල්‍යගේ 'අර්ථශාස්ත්‍රය' යි. චීන ග්‍රන්ථය 'අර්ථශාස්ත්‍රය'ට වඩා සියවසක් පමණ පැරණිය.

 ඕනෑම රාජ්‍යයකට එල්ල වන ප්‍රධාන උපායමාර්ගික තර්ජනය පැමිණෙන්නේ එහි අසල්වැසියාගෙන් බව කෞටිල්‍ය පෙන්වා දුන්නේය. ඊට හේතුව සමීපත්වය නිසාම ගැටළු  ඇති වීමට ඉඩකඩ වැඩි වීමයි. එබැවින් ඔහු අවධාරණය කළේ, සෑම රාජ්‍යයක්ම තම ප්‍රධාන මිතුරා සෙවිය යුත්තේ තම අසල්වැසියාට වඩා ඈතින් සිටින, එනම් අසල්වැසියාගේ අසල්වැසියාගෙන් බවයි. ඒ තම ආසන්න අසල්වැසියා පාලනය කිරීමේ (countervailing) පැහැදිලි අරමුණ ඇතිවය.

 ඉන්දියානු අගමැතිවරයා සහ ඔහුගේ මහ කොමසාරිස්වරයා බල කර සිටින්නේ අපේ ආසන්නතම අසල්වැසියාට ස්ථිර ගොඩබිම් සබඳතාවක් ගොඩනැගීම හරහා අප හරියටම මෙහි ප්‍රතිවිරුද්ධ දෙය කළ යුතු බවයි. මෙයින්:

 අ) ඉන්දියාව අපගේ එකම අසල්වැසියා වීම සහ අපට වඩා අසමසම ලෙස විශාල හා ජනාකීර්ණ වීම මත පදනම්ව, ඔවුන් අප කෙරෙහි පවත්වාගෙන යන ග්‍රහණය තවදුරටත් ශක්තිමත් කරයි.

 ආ) නිදහස ලැබූ දා සිට චීනය සහ පකිස්ථානය සමග  පවතින සබඳතා හරහා බල තුලනයක් පවත්වා ගනිමින්, අපගේ උපායමාර්ගික ස්වාධීනත්වය සහ ජාතික අභිලාෂයන් ආරක්ෂා කර ගැනීමට අප භුක්ති විඳි නම්‍යශීලීභාවය මෙයින් අහෝසි වේ.

 නිවුන් දරුවන් නොව ඥාති සහෝදරයන්

 මහ කොමසාරිස් ජා මහතාගේ පසුබිම් විස්තරය පක්ෂග්‍රාහී සහ අරමුණු සහගත එකකි.

 “...‘මෙය හුදෙක් ද්විපාර්ශ්වික සබඳතාවක් පමණක් නොවේ. මෙය ශිෂ්ඨාචාරමය බැඳීමකි,’ යැයි ජා මහතා පැවසීය. එහිදී ඔහු සිහිපත් කළේ 2025 අප්‍රේල් මාසයේදී ඉන්දීය අගමැති නරේන්ද්‍ර මෝදි මහතා කළ සංචාරයේදී ඉන්දියාව සහ ශ්‍රී ලංකාව ‘ශිෂ්ඨාචාරමය නිවුන් දරුවන්’ ලෙස හැඳින්වූ ආකාරයයි.

 දෙරට අතර සබඳතාව සම්මුතීන්ට, වෙළඳ ගිවිසුම්වලට සහ විධිමත් රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික ව්‍යුහයන්ට පෙර සිටම පැවති බව ඔහු පැවසීය. රාමායන සම්ප්‍රදායේ සිට ථෙරවාදී බෞද්ධ ග්‍රන්ථ ව්‍යාප්ත වීම සහ කලාපයේ පැරණි ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පීය බලපෑම් දක්වා විහිදුණු පොදු ආගමික, සංස්කෘතික සහ ඓතිහාසික සබඳතා ඔහු ඒ සඳහා උදාහරණ ලෙස දැක්වීය.

 ‘මේවා හුදු භූගෝලීය අහඹු සිදුවීම් නොවේ. මේවා පොදු ශිෂ්ටාචාරයක සලකුණු වේ,’ යැයි ඔහු පැවසීය...” (එම මූලාශ්‍රයම වේ)

 අගමැති මෝදි කුමක් පැවසුවද, මෙරට සිටින ඔහුගේ නියෝජිතයා එයම ප්‍රතිරාවය කළද, ශ්‍රී ලංකාව සහ ඉන්දියාව යනු “ශිෂ්ඨාචාරමය නිවුන් දරුවන්” (civilisational twins) නොවේ; ඔවුන් “ශිෂ්ඨාචාරමය ඥාති සහෝදරයන්” (civilisational cousins) වේ. ඔවුන් “නිවුන් දරුවන්” හෝ අවම වශයෙන් එකම ශිෂ්ඨාචාරයක සහෝදර සහෝදරියන් වූයේ නම්, සිංහල භාෂාව ප්‍රමුඛ වන අවම වශයෙන් එක් ඉන්දීය ප්‍රාන්තයක් හෝ තිබිය යුතුය. එමෙන්ම ලඩාක් (Ladakh) මධ්‍යම පාලන ප්‍රදේශය පමණක් නොව, බෞද්ධ බහුතරයක් වෙසෙන අවම වශයෙන් එක් ප්‍රාන්තයක් හෝ ඉන්දියාවේ තිබිය යුතුය. නමුත් තත්ත්වය එය නොවේ. දිවයිනේ ජනගහනය හඳුනාගන්නා ප්‍රධාන ලක්ෂණ දෙක (සිංහල භාෂාව සහ බුදුදහම) නොමැතිව ශ්‍රී ලංකාව සහ ඉන්දියාව කිසිසේත්ම “නිවුන් දරුවන්” විය නොහැක!

 අප ඉන්දියාවේ “ශිෂ්ඨාචාරමය නිවුන් දරුවා” නොවීම ශ්‍රී ලාංකිකයන් ලැබූ වාසනාවකි. ඉන්දියාවේ ශිෂ්ඨාචාරය ප්‍රධාන වශයෙන් හින්දු (බ්‍රාහ්මණ) ව්‍යුහයක් වන අතර එහි ව්‍යුහාත්මක කුලවාදය නීත්‍යානුකූල කර ඇත. ඉන්දියාවට බුදුදහම වැළඳගැනීමේ ශිෂ්ඨාචාරමය අවස්ථාවක් තිබුණි. එහිදී බුදුන් වහන්සේ ප්‍රකාශ කළේ උසස් හෝ පහත් කුලය තීරණය වන්නේ උපතින් නොව ක්‍රියාවෙන් බව පවසමින් කුලවාදය දැඩි ලෙස ප්‍රතික්ෂේප කළේය.

 යුදෙව්වෙකු ලෙස උපන් ජේසුස් වහන්සේගේ රැඩිකල් මානවවාදී දර්ශනය ඉශ්‍රායලය විසින් ප්‍රතික්ෂේප කර, ඔවුන්ගේම පැරණි ‘තෝරාගත් පිරිසක්’ (Chosen People) යන යුදෙව් මතවාදය වැළඳගත්තා සේම, ඉන්දියාවද අශෝක අධිරාජයාගේ බෞද්ධ යුගය ආපසු හරවා කුල ධුරාවලිය මත පදනම් වූ හින්දු ආගම සහ එහි සමාජ ව්‍යුහය යළි පිහිටුවීමට තීරණය කළේය. වැඩවසම් ක්‍රමය අතුගා දැමූ මාඕගේ ග්‍රාමීය විප්ලවය නිසා චීනය ඉන්දියාවට වඩා නවීන සහ ආර්ථික වශයෙන් දියුණු වීමට සමත් විය.

 මහ කොමසාරිස් ජා මහතා “රාමායන සම්ප්‍රදායේ සිට විහිදුණු ඓතිහාසික සබඳතා….” ගැන අපට මතක් කර දෙයි. වර්තමාන ඉන්දියාවේ රාමායන අර්ථකථනය තුළ රාම දෙවියෙකු ලෙසත්, රාවණා දුෂ්ඨ සතුරෙකු සහ අසුරයෙකු ලෙසත් හැඳින්වීම ගැන අප තැකීමක් නොකළ යුතු යැයි ඔහු නිසැකවම සිතනවා විය හැකිය. ඉන්දියාවේ උත්සවයන්හිදී රාවණාගේ රූප පුලුස්සා දමනු ලැබේ. රාමායනයට අනුව රාවණා යනු අසල්වැසි දූපතක් වන ලංකාවේ පාලකයාය. හනුමාන් යනු පාෂාණ යොදාගෙන ඉන්දියාව සහ ලංකාව සම්බන්ධ කර පාලමක් තැනීමේ උපාය මාර්ගය ක්‍රියාවට නැංවූ වානර දෙවියා වන අතර, එමගින් දිවයින ආක්‍රමණයට ලක්වීමේ සහ පරාජය වීමේ අවදානමට නිරාවරණය විය. රාමායණයට අනුව ලංකාවේ පරාජයට මූලිකම හේතුව  එම පාලමයි. දෙවන හේතුව  වූයේ ලංකාවේ පාලක ප්‍රභූ පැලැන්තිය තුළින්ම මතු වූ ද්‍රෝහීකමයි: එනම් විභීෂණ ය.

 අපව විකුණා දැමීමට (හනුමාන්) පාලමක්

 මහ කොමසාරිස් ජා මහතාගේ ප්‍රධාන තර්කය ඉන් පසුව ඉදිරිපත් විය:

 “...ඔහුගේ දේශනයේ ප්‍රබලතම තේමාවන්ගෙන් එකක් වූයේ විශේෂයෙන්ම පෝක් සමුද්‍ර සන්ධිය හරහා අසල්වැසි රටවල් දෙක අතර භෞතික සබඳතාවයි.

 කොළඹ සහ චෙන්නායි මුහුදෙන් කිලෝමීටර් 300ක් පමණ දුරින් පිහිටා තිබුණද, රාමේෂ්වරම් සහ තලෙයිමන්නාරම අතර දුර කිලෝමීටර් 30ක් පමණක් බව ජා මහතා පෙන්වා දුන්නේය. ‘එහෙත් තවමත් සෘජු ගොඩබිම් මාර්ගයක් නැත. දුම්රිය මාර්ගයක් නැත. මහා පරිමාණයෙන් ක්‍රියාත්මක වන තොටුපළ සේවාවක් නැත. බලශක්ති ජාල සම්බන්ධතාවක් නැත. නළ මාර්ගයක් නැත. මෙය ඇත්ත වශයෙන්ම විෂමතාවයකි (anomaly). දෙගිඩියාවෙන් පසුවන කාලය දැන් අවසන්,’ යැයි ඔහු පැවසීය.

 පාලමක් හෝ උමගක් හරහා ඇති කෙරෙන ස්ථිර ගොඩබිම් සබඳතාවක් මගින් කලාපයේ ආර්ථික භූගෝල විද්‍යාව මූලික වශයෙන් ප්‍රතිනිර්මාණය කරනු ඇති බවත්, කලාපීය මධ්‍යස්ථානයක් වීමේ ශ්‍රී ලංකාවේ අභිලාෂයන් සාක්ෂාත් කර ගැනීමට එය උපකාරී වනු ඇති බවත් ජා මහතා තර්ක කළේය...” (එම මූලාශ්‍රයම වේ)

 මහ කොමසාරිස්වරයා පුදුමයෙන් සහ භීතියෙන් යුතුව “ඇත්ත වශයෙන්ම විෂමතාවයක්” ලෙස හඳුන්වන දෙය, ඇත්ත වශයෙන්ම එහි සම්පූර්ණ ප්‍රතිවිරුද්ධ දෙයයි. සබඳතා නොමැති වීම සහ සහස්‍ර ගණනාවක් තිස්සේ පවත්වාගෙන ගිය එම පරතරය කිසිසේත්ම “විෂමතාවයක්” නොවේ. එය භූගෝලීය සහ භූ තල විකාශනයේ සත්‍යයක් වන අතර, දිගු ඉතිහාසයක් පුරා දිවයින සහ එහි පාලකයින් විසින් උපායමාර්ගික තේරීමක් ලෙස එය පවත්වාගෙන ගියේය. මන්දයත් එය දිවයිනට පැවැත්ම සඳහා අවශ්‍ය අවකාශය සහ ස්වාධීනත්වය ලබා දෙන අතර, ඉන්දීය ගොඩබිමට වඩා ලංකාවේ තිබෙන  රැඩිකල් වෙනස ශක්තිමත් කරමින් උපමහාද්වීපික සුළියට හසු නොවී බේරා ගන්නා බැවිනි.

 බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යය ඉන්දියාව සහ ලංකාව යන දෙරටම පාලනය කළද, ලංකාව පාලනය කළේ දිල්ලිය පදනම් කරගත් බ්‍රිතාන්‍ය රජු (British Raj) විසින් නොව, ලන්ඩනයේ වයිට්හෝල් (Whitehall) මගිනි. බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිතවාදය පවා ඉන්දියාව සහ ලංකාව එකිනෙකට බෙහෙවින් වෙනස් ඒකක දෙකක් ලෙස පිළිගත්තේය. ලෝකය පුරා ව්‍යාප්තව තිබූ බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යය තේරුම් ගත්තේ, විශාල හා අතිශය විවිධත්වයෙන් යුතු ඉන්දියාව එකක් ලෙස පාලනය කළ හැකි වුවද, ලංකාව මූලික වශයෙන්ම වෙනස් බැවින් එය තනි පොදු මධ්‍යස්ථානයකින් පාලනය කළ නොහැකි බවයි. විශේෂයෙන්ම, බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයේ දක්ෂ ඉංජිනේරුවන්ට ඉතා පහසු කටයුත්තක් වුවද දෙරට යා කරන පාලමක් හෝ මාර්ගයක් තැනීමට බ්‍රිතාන්‍යයන්ට කිසිදු අවශ්‍යතාවයක් පෙනුණේ නැත.

 මෙම ගුණාත්මක සුවිශේෂත්වය සහ ස්වාධීනත්වය සර් අයිවර් ජෙනින්ග්ස්ගේ උපදෙස් මත ඩී.එස්. සේනානායක මහතා විසින් භාවිතා කරන ලද්දේ ලංකාවේ නිදහස සඳහා වූ සටන ඉන්දියාවට වඩා හාත්පසින්ම වෙනස් මාවතක ගෙන යාම සඳහා ය. දැන් ඉන්දියාව අපට බල කර සිටින්නේ එම සීමා නීර්ණය සහ වෙනස මකා දමන ලෙසයි.

 අගමැති මෝදි සහ ඔහුගේ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයන් ඉන්දියාවේ “ශිෂ්ඨාචාරමය නිවුන් දරුවන්” සමග  සබඳතා වැඩි දියුණු කිරීමට උනන්දු වන්නේ නම්, ඔවුන් ආරම්භ කළ යුත්තේ තවමත් ඉන්දියාවේ මිලියන සංඛ්‍යාත ඉස්ලාමීය බැතිමතුන් පිරිසක් බෙදාහදා ගන්නා සහ

පොදු ඓතිහාසික පැවැත්මක් සහිත අසල්වැසි පකිස්ථානයෙනි. ඉන්පසුව ඔවුන් බංග්ලාදේශය වෙත යා යුතුය. එය නිර්මාණය කිරීමට සහාය වූ ඔවුන් ය.

 ගොඩබිම් පාලමක් තැනීම සඳහා රාජ්‍ය නායක මට්ටමින් ඉන්දියාව සමග  අත්සන් කරන ලද නිල ගිවිසුමක් ක්‍රියාත්මක කිරීමට ශ්‍රී ලංකාව මැලිවන බවක් මහ කොමසාරිස්වරයාගේ ප්‍රකාශවලින් ගම්‍ය වේ. නමුත් තත්ත්වය එය නොවේ.

 'හනුමාන් පාලමක්' පිළිබඳ අදහස මුලින්ම යෝජනා කරන ලද්දේ 2002 වසරේදී රනිල් වික්‍රමසිංහ (එය ඔහුගේම යෙදුමකි) සහ ඔහුගේ 'දෙවැනියා' වූ මිලින්ද මොරගොඩ විසිනි. එකල රනිල් අගමැතිවරයා වූ අතර, විධායක ජනාධිපති හෝ රාජ්‍ය නායකයා නොවීය. ජනාධිපතිනි චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක කුමාරතුංග සහ ලක්ෂ්මන් කදිර්ගාමර්, ඉන්දියාව සමග  ඉතා සමීප මිතුදමක් පැවැත්වූවද, කිසිසේත්ම මෙම අදහස අනුමත කළේ නැත. චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග විසින් ධුරයෙන් ඉවත් කරන ලද රනිල් වික්‍රමසිංහව 2004 මහ මැතිවරණයේදී ඡන්දදායකයින් විසින් නැවත බලයට පත් කළේද නැත. ඔහු යළිත් මෙම 'හනුමාන් පාලම/පාර' පිළිබඳ අදහසට පැමිණියේ 2022 දී ගෝඨාභය රාජපක්ෂ විසින් ඔහුව අගමැති ලෙස පත් කළ (ඡන්දයෙන් තේරී පත් නොවූ) අවස්ථාවේදී ය. පසුව 2023 දී පාර්ලිමේන්තුවේ පොහොට්ටු (SLPP) බහුතරය විසින් ඔහුව ජනාධිපති ලෙස තෝරාගත් (ඡන්දයෙන් තේරී පත් නොවූ) පසු ඔහු එය යළිත් අවධාරණය කළේය.

 මේ අතර, දේශපාලන-මතවාදී සබඳතාවක් (එක්සත් ජනපද රිපබ්ලිකන් පක්ෂය හා සමාන) සහ බලය බෙදීමට ඇති අකමැත්ත ගෝඨාභය රාජපක්ෂ සමග  බෙදාගත් මිලිලින්ද මොරගොඩ, දිල්ලියේ මහ කොමසාරිස්වරයා ලෙස පත් කරන ලදී. ඔහු භූ-උපායමාර්ගික 'සම්බන්ධතාවල' (connectivity) 'කාම සූත්‍රයක්' හරහා ශ්‍රී ලංකාව ඉන්දියාව සහ ඇමරිකාව සමග සෑම ආකාරයකින්ම පටලවමින්, ඉන්දු-ලංකා ගිවිසුමේ 13 වැනි සංශෝධනයට ඇති කැපවීම දුර්වල කිරීමට කාර්යබහුල විය. 'පාත්ෆයින්ඩර්' (මඟ පෙන්වන්නා) මොරගොඩට අනුව, සියලු මාර්ග (බීජිං හරහා ගියද) අවසානයේ වැටී ඇත්තේ වොෂින්ටන් ඩී.සී. වෙතය.

 ශ්‍රී ලංකාවේ කිසිදා ජනතා ඡන්දයෙන් ජනාධිපතිවරයෙකු ලෙස තේරී පත් නොවූ රනිල් වික්‍රමසිංහ යෝජනා කළ දෙයක් කඩිනමින් ක්‍රියාත්මක කරන ලෙස ඉන්දීය මහ කොමසාරිස්වරයා බල කර සිටියි. මෙවැනි දැවැන්ත යෝජනාවක් කිරීමට ඔහුට කිසිදු ජනවරමක් තිබුණේ නැත. රනිල් යනු මෙම යෝජනාව ඉදිරිපත් කළ සෑම අවස්ථාවකම තමා තරඟ කළ පාර්ලිමේන්තු සහ ජනාධිපතිවරණ සියල්ලම පරාජය වූ දේශපාලන නායකයෙකි — 2024 දී ඔහු ධුරයේ සිටිමින් (ඡන්දයෙන් පත් නොවූවත්) තරඟ කළ අවස්ථාවද ඇතුළුවය.

 නිර්මාණය කළ අඛණ්ඩතාව සහ 'මහා තමිල්නාඩුව'

 ශ්‍රී ලංකා පාර්ශවය නිල වශයෙන් එකඟ වී ඇති එකම දෙය ශක්‍යතා අධ්‍යයනයක් (Feasibility study) සඳහා පමණක් බව වාර්තා පෙන්වා දෙයි.

 ඇතැම් කරුණු ශක්‍ය වුවද (කළ හැකි වුවද), ඒවා මගින් එල්ල වන භූ-දේශපාලනික සහ පැවැත්ම පිළිබඳ තර්ජන හේතුවෙන් ඒවා නුසුදුසු දේ ලෙස සලකා ස්වයංසිද්ධවම බැහැර කළ යුතුය. මහ කොමසාරිස් ජා මහතා 'ස්ථිර ගොඩබිම් සබඳතාවක්' ලෙස හඳුන්වන දෙය එම ලැයිස්තුවේ ඉහළින්ම තිබිය යුතුය. එයට භූ-දේශපාලනික, ඓතිහාසික සහ පැවැත්ම පිළිබඳව ව්‍යසනකාරී මානයන් තුනක් ඇත:

 I) එය හුදෙක් සබඳතාවක් (connectivity) ඇති කිරීමක් නොව, කෘතිමව භූගෝලීය අඛණ්ඩතාවක් (contiguity) නිර්මාණය කිරීමකි. භූ-තැටි මගින් වෙන් කර තැබූ දෙය, මෙම "ස්ථාවර ගොඩබිම් සබඳතාව" මගින් එකට යා කරනු ඇත. තල්මසෙකු සහ කුඩා මත්ස්‍යයෙකු අතර පරතරය අඩු වන තරමට එය කුඩා මත්ස්‍යයාට අනතුරුදායකය; පරතරය වැඩි වන තරමට ආරක්ෂිතය. ඉන්දියාව සහ ශ්‍රී ලංකාව වෙන් කරන පටු නිල් රේඛාව —පෝක් සමුද්‍ර සන්ධිය— ශ්‍රී ලංකාවේ ස්වාධීන අනන්‍යතාවයට ඉඩ ලබා දෙන අතර එය තවදුරටත් වර්ධනය කරයි. පාලමක් හෝ මාවතක් මගින් ඒකාබද්ධ කිරීම හරහා, අප සහ අපේ යෝධ අසල්වැසියා අතර ඇති අතිමහත් අසමමිතියෙන් හටගන්නා අවාසිදායක තත්ත්වයන් ශ්‍රී ලංකාව තුළ තවදුරටත් තහවුරු වනු ඇත.

 II) අප රටක් හැටියට  සුවිශේෂී ජන සංයුතියකින් යුත්, එබැවින් සුවිශේෂී දෛවයකට හිමිකම් කියන කුඩා දූපතකි. පෞරාණික කුල, වංශ සහ ගෝත්‍රික ව්‍යුහයන්ගෙන් සමන්විත වූ අතිවිශාල උපමහාද්වීපික ගොඩබිමට අප භෞතිකව සම්බන්ධ වී තිබුණේ නම්, අපගේ භාෂාව, ජන සංයුතිය සහ ඉතිහාසය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් එකක් වන්නට ඉඩ තිබුණි. අපි අද සිටින අප නොවනු ඇත. අපට අපවම හඳුනාගත නොහැකි වනු ඇත. අපගේ සුවිශේෂී සාමූහික අනන්‍යතාවය පවත්වා ගැනීම සඳහා, ඉහළ සංකේතාත්මක වටිනාකමක් ඇති එම පටු ජල තීරුව (මුහුද) අප තබාගත යුතුය: එය අපගේ වෙනස්, වෙන් වූ, ස්වාධීන දේශපාලනික-ඓතිහාසික පැවැත්ම සහ ගමන් මඟ සංකේතවත් කරයි.

 III) මහ කොමසාරිස් ජා මහතා දැඩි හදිසියකින් යුතුව අවධාරණය කරන මෙම ස්ථිර ගොඩබිම් සබඳතාව අපව සම්බන්ධ කරන්නේ හුදෙක් ඉන්දියාවට නොවේ. එය අපව ඉතා නිශ්චිතවම සම්බන්ධ කරන්නේ තමිල්නාඩුවටය. තවද, එය හුදෙක් ශ්‍රී ලංකාව සම්බන්ධ කරනවා වෙනුවට, ශ්‍රී ලංකාවේ ඉතා නිශ්චිත කොටසක් වන උතුරු පළාත, පොදුවේ ඉන්දියාවටත් විශේෂයෙන් තමිල්නාඩුවටත් සම්බන්ධ කරනු ඇත. ‘ස්ථිර ගොඩබිම් සබඳතාවක්’ මගින් ශ්‍රී ලංකාව ඉන්දියාවේ පහළ දිශාවට විහිදුණු ව්‍යාප්තියක් (extension) සහ තමිල්නාඩුවේ අනුබද්ධිත කොටසක් (annexure) බවට පත් කරනු ඇත.

 ජාතික ජනමත විචාරණයකට පවා බඳුන් විය යුතු මෙවැනි කිසිදු ගිවිසුමකට ශ්‍රී ලංකාව අත්සන් තබා තබා හෝ අපරානුමත කර (ratified) නොමැති පසුබිමක, මෙම සම්බන්ධතාව කඩිනමින් ස්ථාපිත නොකිරීම පිළිබඳව මහ කොමසාරිස් ජා මහතා කෝපයට පත්ව සිටියි. එහෙත් මෙවැනි සබඳතාවක් මගින් පහත සඳහන් පාර්ශවයන් අතර ස්වයංක්‍රීයව හා කෘතිමව භූගෝලීය අඛණ්ඩතාවක් නිර්මාණය වන බව අමතක නොකළ යුතුය:

 අ) 2009 වසර දක්වා දරුණු බෙදුම්වාදී යුද්ධයක කේන්ද්‍රස්ථානය වූ සහ තවමත් බෙදුම්වාදී හැඟීම්වල සේයාවන් පවතින ශ්‍රී ලංකාවේ දෙමළ භාෂාව කතා කරන උතුරු පළාත, සහ

 ආ) මිලියන 80ක දෙමළ ජනතාවක් වෙසෙන, ශ්‍රී ලංකාවේ දෙමළ බෙදුම්වාදී යුද්ධයට හිතවත් සහ සහයෝගය දුන් පසුබිම් කඳවුරක් වූ, ශ්‍රී ලංකාවේ මුහුදු සීමාවන් කොල්ලකාරී ලෙස ආක්‍රමණය කරන සහ තවමත් ශ්‍රී ලංකා භූමිය වෙනුවෙන් ඉල්ලීම් ඉදිරිපත් කරන ඉන්දියාවේ දකුණු තුඩුව හෙවත් තමිල්නාඩුව.

 මෙවැනි කෘතිම අඛණ්ඩතාවක් මගින් එක් කරනු ලබන එකම සැබෑ "ශිෂ්ඨාචාරමය නිවුන් දරුවන්" වන්නේ තමිල්නාඩුවේ සහ උතුරු ශ්‍රී ලංකාවේ දෙමළ ජනතාවයි.

 පෝක් සමුද්‍ර සන්ධියේ දෙපස සිටින මෙම ‘වාර්ගික ඥාතීන්’, එසේත් නැතිනම් වඩාත් නිවැරදිව කිවහොත් වාර්ගික-භාෂාමය (දෙමළ) සහ වාර්ගික-ආගමික (හින්දු) ඥාතීන් අතර ස්ථිර ගොඩබිම් කොරිඩෝවක් ඇති කිරීමේ අවසන් ප්‍රතිඵලය වනුයේ "මහා තමිල්නාඩුවක්" (Greater Tamil Nadu) බිහි වීමයි.

 ඉන්දියාවේ ව්‍යාප්තියක් ලෙස ශ්‍රී ලංකාව

 මහ කොමසාරිස් ජා මැයි 2 වැනිදා කළ දේශනයේදී තරයේ කියා සිටියේ, “මෙවැනි පාලම් ඉදි කර ඇති සෑම තැනකම එහි ප්‍රතිලාභ අවිවාදිත” බවයි. සැබැවින්ම ? නේටෝ (NATO) සංවිධානය සහාය දෙන යුක්රේනයට වඩා මම රුසියාවට සහාය දෙන්නෙක් වෙමි. එහෙත් ක්‍රිමියාව යා කරමින් රුසියාව ඉදි කළ පාලමට යුක්රේනය දිගින් දිගටම ප්‍රහාර එල්ල කිරීමට ඇති උපායමාර්ගික හේතු වටහා ගැනීමට තරම් මා විචක්ෂණශීලී ය.

 යෝජිත ස්ථිර ගොඩබිම් සබඳතාව ශ්‍රී ලංකාවේ පැවැත්මට එල්ල කරන තර්ජන මෙසේය:

  1. එය උප කලාපයේ සිතියම යළි ඇඳීමකි: ස්වභාවිකව වෙන්ව පවතින අපගේ දූපත් නිවහන ඉන්දියාවේ/දකුණු ඉන්දියාවේ/තමිල්නාඩුවේ භෞතික ව්‍යාප්තියක් බවට පත්වනු ඇත.

  2. තමිල්නාඩුව සහ ශ්‍රී ලංකාවේ දෙමළ බහුතරයක් වෙසෙන උතුර අතර ඇති වන මෙම සබඳතාව මගින්, මෙම දිවයිනේ භූ-දේශපාලනික, උපායමාර්ගික සහ ආර්ථික ගුරුත්වාකර්ෂණ කේන්ද්‍රය පෝක් සමුද්‍ර සන්ධිය හරහා විහිදෙන නව දෙමළ භාෂිත/දෙමළ වාර්ගික බහුතර කලාපයක් හෙවත් "මහා තමිල්නාඩුවක්" වෙතට දරුණු ලෙස විතැන් කරනු ඇත.

  3. ඉන්දියාවේ දකුණු තුඩුව සහ ලංකාවේ උතුරු තුඩුව ඒකාබද්ධ කරමින් අලුතින් නිර්මාණය වන මෙම කලාපය, බෙහෙවින් ප්‍රචාරය කරනු ලබන ‘ආර්ථික කේන්ද්‍රස්ථානය’ වනු ඇත. එය නොවැලැක්විය හැකි ලෙසම වාර්ගික-ආර්ථික කේන්ද්‍රස්ථානයක් වනු ඇති අතර, එමගින් දිවයිනේ සිංහලයන්ට සහ දකුණට එරෙහිව බල තුලනය විතැන් වනු ඇත.

  4. මුළු පෘථිවියේම සිංහලයන් බහුතරය වන එකම ස්ථානය මෙම දිවයිනයි. ඉදින් ‘ස්ථාවර ගොඩබිම් සබඳතාවක්’ ස්ථාපිත කළහොත්, ශ්‍රී ලංකාව තවදුරටත් සහමුලින්ම දූපතක් නොවනු ඇත; ඒ වෙනුවට එය දකුණු ඉන්දියාවේ අනුබද්ධිත කොටසක් හෝ ‘ප්‍රසාරණයක්’ වනු ඇත. මෙම අනුබද්ධය තුළ සිංහලයන් නොවැලැක්විය හැකි ලෙස සුළුතරයක් බවට පත් කරනු ඇත.

  5. දැවැන්ත ඉන්දියාවක් සමග (තමිල්නාඩුව හරහා) 'ස්ථාවර', 'ඍජු', 'ස්ථිර ගොඩබිම් සබැඳියක්' ඇති වූ විට, සමස්ත ඉන්දියාවේ හෝ හුදෙක් තමිල්නාඩුවේ පමණක් ඇති දැවැන්ත බලපෑම (බර) හේතුවෙන් සමතුලිතතාවය බරපතල ලෙස සහ කිසිදා වෙනස් කළ නොහැකි ලෙස බිඳ වැටෙනු ඇත. මෙම දැවැන්ත අසමතුලිතතාවය නිසා අපව තථ්‍ය (de facto) වශයෙන් ඉන්දියාවේ ප්‍රාන්ත ඒකකයක් බවට පත් වනු ඇති අතර, අපේ දෛවය මින් ඉදිරියට කිසිදා මූලික වශයෙන් අප විසින් තීරණය කරනු නොලැබෙනු ඇත. එක්කෝ මුළු ශ්‍රී ලංකාවම තමිල්නාඩුව හරහා ඉන්දියාවේ ග්‍රහණයට නතු වනු ඇත, නැතහොත් ශ්‍රී ලංකාවේ උතුර සහ නැගෙනහිර තමිල්නාඩුවට අවශෝෂණය වනු ඇත.

 ඉන්දියානු දාමයේ මුතු ඇටය

 ‘ස්ථාවර සබඳතා’ වෙනුවෙන් පෙනී සිටින මහ කොමසාරිස් ජා මහතා අනතුරු අඟවමින් මෙසේ පවසයි: “...නමුත් මට පැහැදිලිව කියන්නට ඉඩ දෙන්න: දෙගිඩියාවෙන් පසුවන කාලය දැන් අවසන්.”

 රණසිංහ ප්‍රේමදාස හෝ මහින්ද රාජපක්ෂ අද ජනාධිපති ධුරයේ සිටියේ නම්, බ්‍රිතාන්‍ය මහ කොමසාරිස් ඩේවිඩ් ග්ලැඩ්ස්ටන් සහ බ්‍රිතාන්‍ය විදේශ ලේකම් ඩේවිඩ් මිලිබෑන්ඩ් අත්විඳි පරිදි, ශ්‍රී ලංකාව පිළිතුරු දීමට පෙර කිසිදු "දෙගිඩියාවක්" ඇති වන්නේ නැත. නමුත් මේ සිටින්නේ ජනාධිපති දිසානායකය — මහ කොමසාරිස් ජා සමග  මේ ගැන කතා කිරීමට ඔහුට ලක්ෂ්මන් කදිර්ගාමර් කෙනෙකුද නැත.

 ශ්‍රී ලාංකිකයන් ‘දෙගිඩියාවකින් තොරව’ තමන්ගෙන්ම මෙම මූලික ප්‍රශ්න දෙක ඇසිය යුතුය:

  * ලෝකයේ හෝ ආසියාවේ සිතියමක් හෝ චන්ද්‍රිකා ඡායාරූපයක් දෙස බලන විට, ශ්‍රී ලංකාව එහි උතුරු පළාත හරහා තමිල්නාඩුව සහ ඉන්දියාව සමග ස්ථිර ගොඩබිම් සබඳතාවකින් බැඳී ඇති බව දැකීමට ඔවුන් කැමතිද? එමගින් මෙම දිවයින ඉන්දියානු දාමයේ ස්ථිරව එල්ලී ඇති මුතු ඇටයක් බවට පත් කිරීමට ඔවුන් කැමතිද?

  * මෙයට ඉඩ දීම සම්බන්ධයෙන් මතු පරම්පරාවන් සහ මහාවංශය ඇතුළු ‘අනාගත ඉතිහාසය’ විසින් වර්තමාන පරම්පරාව වන අපට සමාව දෙනු ඇත්ද?

 පරිවර්තනය : නයෝමා ද සිල්වා 

https://www.ft.lk/dayan_jayatilleka/Lanka-Tamil-Nadu-India-contiguity-turns-island-into-extension-Sinhalese-into-minority/10527-791883